Soms voel ik mij als een speelbal van de woeste golven, het werd een doorbraakmoment tot een PAUZE.
Recent voelde ik mij verloren, als een schip op drift, een driftend schip in een storm. Stuurloos, rusteloos, als een speelbal van de hoge woeste golven. Als kapitein weet ik nu niet zo goed waar ik ben en waar ik naar toe ga. Door de storm is het schip stuurloos geraakt en kan ik mijn positie niet meer bepalen. Weliswaar dacht ik te weten waar ik naar toe zou gaan, maar nu ik geen controle meer heb over mijn schip, weet ik niet waarheen de golven en stromingen mij heen brengen. Het is een stevig schip, dus we zullen niet vergaan.
Het gevoel van rusteloosheid is mij niet vreemd. Het is geen basisgevoel, maar wel een gevoel ik vaker heb. Maar nu is ik het toch iets anders, ik bleef er even inzitten. Dat was al een hele stap die ik onverwacht en impulsief nam. Als een moment van overgave; aan dat gevoel van stuurloosheid wat die rusteloosheid veroorzaakt.
Zo voelde ik mij zojuist ineens toen ik even een momentje van rust – pauze – nam om van de warmte van de zon te genieten. Zo’n pauze nemen doe ik veel te weinig, dat besef ik heel goed en nu deed ik het wel. Dit wakkerde de onrust behoorlijk aan, ik moet bewegen, ik moet iets doen, maar na enkele mintuten veranderde er iets. De onrust maakte plaats voor een stilte, een overgave.
Het besef kwam dat ik mij alleen maar kan laten meevoeren. Ik heb geen andere keuze en dat voelt doodeng! Overgave aan het niet-weten voelt doodeng. Natuurlijk kan ik ook niet meebewegen, maar dan doe ik wat ik vaker doe en dat brengt me weer in die vicieuze cirkel van ontwijken, verzet en onrust.
Klaarblijkelijk wil die onrust, die rusteloosheid mij iets duidelijk maken. Neem vaker een PAUZE!
Dit keer ‘vluchtte’ ik niet in iets anders doen, liet ik mij niet verleiden tot iets anders of toegeven aan een afleiding. Wat er voor in de plaats kwam was de impuls om dit verhaal te schrijven.
Het is dus de kunst om op te merken wanneer mijn Ziel STOP zegt en een pauze vraagt en om daaraan toe te geven. Om vervolgens in die pauze opmerkzaam te zijn wat er in mij beweegt en wil bewegen. Welke beweging wil mijn energie nu maken en om ook hieraan gehoor te geven.
Al die keren dat ik dit wel deed, kwam er iets moois, iets moeiteloos uit voort.
